امروز میخوام از جهنمی ترین اوقات زندگیم بگم. از وقتهایی که از خودم حالم به

هم میخواره. واقعا میگم حالم به هم میخوره. توی آیینه که به خودم نگاه میکنم

دوست دارم خودمو تیکه پاره کنم. نفرت رو با تمام سلولهای بدنم حس میکنم.

هر 28 روز یه بار یه سلوله جهنمی باعث میشه که 14 روز بعدش من به مدت یه

هفته شکنجه بشم..

از خودم و همه دنیا بدم میاد. کنترلی روی اعصابم ندارم. در این جور مواقع

معمول ترین فکرم مــــــــرگه.

هر چه قدر هم که به خودم امید بدم دیگه توی این موقع ها اصلا فایده ای نداره. دل

درد شدیدی که با تمام وجودم مواظبم کسی نفهمه که چه رنجی میکشم. اما رنگ

زرد چهرم، اعصاب خوردم و عرق سردم در 100% مواقع رسوام میکنه. برای

همین خودمو از همه پنهون میکنم.

در ساعات اولیه ی طوفان ، تصویرهای بدی میبینم. خودمو میبینم که کارای

وحشتناکی با خودم میکنم. شاید بهتر باشه نگم چه کارایی چون واقعا جنون آمیزند.

انگار که این جسم مال من نیست. راستی راستی مال منه؟؟؟؟؟؟ کی میدونه؟؟؟؟؟؟؟؟

خودم زیاد مطمین نیستم.......

شاید درد جسمی اصلا تاثیری روی روند زندگیم نداشته باشه ، اما درد روحی و

شکنجه ی درونی واقعا عذابم میده. چیزی درون مغزم مدام بهم یاد آوری میکنه

که : " سینا تو یه زنی."

در این جور مواقعه که آدم موهبت داشتن قلب رو درک میکنه. چون قلبم با تمام

سلولهاش فریاد میزنه : "سینا یه مرد واقعیه. اون از ازل یه مرد واقعی بود. "

( منظورم از این جملات آخر این بود که اگر چه من از نظر عقلی و منطقی و چه

میدونم ظاهریو هزار چیز دیگه زن هستم اما این قلب و احساس منه که ثابت میکنه

من مرد هستم. فقط خواستم یه کم ادبی بشه که آرایه بکار بردم. همین...)